Μέρες πριν τον αγώνα ο γιος μου αγωνιούσε για την κατάκτηση του κυπέλλου. Ήταν βλέπετε η πρώτη φορά που η ομάδά του, η ηρωική “Dynamo Προσύμνης” έφτανε στον τελικό. Μην σκεφτείτε κανένα οργανωμένο τοπικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Οι μπαγάσες σκάρωσαν ένα πρωτάθλημα στα λόγια και πες πες μαζεύτηκαν 4 – 5 ομάδες από πιτσιρικάδες που αντιπροσωπεύανε διάφορα χωριά ή συνοικίες του Ναυπλίου.
“Θέλω φωτογραφική κάλυψη, δεν παίζει να μην έρθεις”, μου πιπίλιζε τα αυτιά μέρες πριν τον αγώνα και χατήρια να ξέρετε δεν χαλάω εύκολα. Βρέθηκα απογευματάκι στο παλιό νταμάρι του Ναυπλίου όπου σιγά σιγά μαζεύονταν και οι παίκτες. Τον αγωνιστικό χώρο τον έχει σουλουπώσει ο δήμος με το γήπεδο να διαθέτει χόρτο , ναι αμε, ωστοσο κερκίδες και λοιπές εγκαταστάσεις ήταν για κλάματα. Για εμένα, που σαν παιδί είχα παίξει ερασιτεχνικά εκεί με φίλους, σε ένα γήπεδο με χώμα, ότι έβλεπα ήταν πρόοδος.
Παρά την ζέστη οι πιτσιρικάδες έτρεχαν πανω κάτω ακούραστα. Μου χάρισαν πολλά πλάνα αξιόλογα μερικά εκ των οποίων παραθέτω και σε αυτό το άρθρο. Αυτό που έζησα εγω όμως ήταν κάτι το περίεργο. Κάθε φορά που σήκωνα την μηχανή μέσα από τον φακό έβλεπα του παλιούς μου φίλους να κυνηγάνε την μπάλα, τον Γιώργη, τον Πέτρο, τον Παναγιώτη, των Κωστή και όλους τους άλλους με τους οποίους μοιραστήκαμε την πρώτη νιότη μας…..Να είναι κάλα όλοι σε ότι κάνουν!
