Η τεχνική φωτογράφισης ICM (Intentional Camera Movement) δεν είναι κάτι καινούργιο. Παραδέχομαι όμως ότι, για καιρό σνόμπαρα αυτό το είδος φωτογραφίας αφού προτεραιότητα μου πάντα ήταν η «καθαρή» απεικόνιση της σκηνής που έβλεπα. Διάφοροι λόγοι όπως περιέργεια, απουσία έμπνευσης ή διάθεσης για φωτογραφία με έσπρωξαν να δοκιμάσω αυτή την τεχνική. Έβαλα τη μηχανή στο χέρι, ρύθμισα μια αργή ταχύτητα κλείστρου και άφησα τον εαυτό μου να κάνει κάτι που ως τότε θεωρούσα «λάθος»: κούνησα επίτηδες την κάμερα σε κάθε λήψη που μου κινούσε το ενδιαφέρον μέσα στο αστικό περιβάλλον που ζω.
Οι αρχικές λήψεις ήταν μια πλήρη αποτυχία. Κανένα νόημα, κανένα θέμα, κανένα περιεχόμενο . Άνθρωποι, δέντρα, φώτα μια θολούρα. Αν με ρωτούσες εκείνη τη στιγμή αν άξιζε, ίσως να σου έλεγα όχι. Αλλά υπήρχε κάτι σ’ εκείνη την εικόνα που με κράτησε: δεν ήταν μια απλή φωτογραφία, ήταν περισσότερο μια στοιχειώδης μεταμόρφωση των διαφόρων στοιχείων που περιελάμβανε το κάδρο. Έμοιαζε σαν μια φωτογραφία που με κάποιο τρόπο προσπαθούσε να μεταμορφωθεί μάταια σε κάτι άλλο.
Αυτό ήταν αρκετό να προσπαθήσω πάλι και πάλι. Λίγο καιρό αργότερα και μπόλικα άχρηστα καρέ μετά, άρχισαν πλέον οι λήψεις να αποκτούν μορφή. Άρχισα να ξεχωρίζω τα αντικείμενα ή τους ανθρώπους μέσα στο κάδρο. Ωστόσο τίποτα δεν έμοιαζε με αυτό που πραγματικά δήλωνε η φύση του. Ακόμα και ένα απλό αστικό τοπίο μια απλή καταγραφική λήψη αποκτούσε μια ονειρική διάσταση που της έδινε, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, μια άλλη αξία. Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι το ICM δεν είναι απλώς μια τεχνική, είναι ένας διαφορετικός τρόπος να δεις τον κόσμο.
Στη φωτογραφία συχνά νιώθεις την πίεση να πετύχεις το «σωστό»: σωστή εστίαση, σωστή έκθεση, σωστή σύνθεση. Με το ICM όλα αυτά δεν έχουν και τόση σημασία. Το γοητευτικό στην τεχνική αυτή είναι η ελευθερία που σου δίνει το ICM. Εδώ το «λάθος» γίνεται μέρος του παιχνιδιού. Κάθε κούνημα της κάμερας είναι διαφορετικό. Δεν μπορείς να το ελέγξεις πλήρως, και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι. Το αποτέλεσμα είναι πάντα μια έκπληξη που σε οδηγεί με τον τρόπο της στην επόμενη λήψη.
Αυτό που κέρδισα δεν ήταν μόνο μερικές όμορφες φωτογραφίες, αλλά και μια νέα ματιά. Έμαθα να ξανααπολαμβάνω τη διαδικασία, όχι μόνο το αποτέλεσμα. Να πειραματίζομαι χωρίς να φοβάμαι ότι θα «χαλάσω» το καρέ. Να αφήνομαι λίγο περισσότερο στη ροή της φωτογράφισης. Το ICM μού θύμισε γιατί αγαπώ τη φωτογραφία: γιατί δεν είναι μόνο καταγραφή, αλλά και έκφραση. Δεν είναι μόνο να δείχνεις τι είδες, αλλά και να μοιράζεσαι πώς το βίωσες.
Άξιζε η προσπάθεια σύμφωνα με το αποτέλεσμα? Προσωπικά πιστεύω ναι. Αν κάτι έμαθα, ή καλύτερα θυμήθηκα, είναι ότι δεν είναι όλα όπως δείχνουν. Αρκεί ένα απλό κούνημα της μηχανής για να αποκαλυφθεί ένας δεύτερος καλά κρυμμένος κόσμος………..Ένα κλικ μακριά μόνο………
To be continued………………………..